It earste inoar moat oaninoar fêst as it yn it Nederlânsk ‘elkaar’ betsjutte moat. De útspraak [ənωar] is ek folslein oars as dy fan it twadde.
It twadde in oar [əno.ər] betsjut ‘een ander’.
‘Wy moatte inoar by need helpe’ is dus eins wat oars as ‘Wy moatte in oar by need helpe’, mar beide komme úteinlik wol op itselde del.
Ús mem hâldt fan in Noar [əno.ər], homonym fan it twadde, is wer hiel wat oars. Dat fynt ús heit ek.

Guon minsken sjogge it wurd fout as in hollanisme. De Fryske Akademy is lykwols fan betinken dat de fout (haadwurd) en fout (eigenskipswurd en bywurd) wol goed en geef Frysk binne.

Nei alle gedachten wat Fryskere alternativen binne:
‘Hy makke in flater‘ foar ‘Hy makke in fout‘.
‘Hy die it hielendal ferkeard‘ foar ‘Hy die it hielendal fout‘.
‘Hy die in misse set’ foar ‘Hy gie yn ‘e fout‘.

It Frysk brûkt mei oanjaan fan ynstee fan it nei it Nederlânsk stjonkende ûnder fermelding fan. Fermelde en fermelding steane ûnderwilen wol yn it hânwurdboek F-F 2009, mar dat kin sjoen wurde as in te djippe bûging foar it Nederlânsk.
‘Een eervolle vermelding krijgen’ kin yn it Frysk oerset wurde as ‘Mei eare neamd wurde’.
It wurdboek FF (2009) hat it ynslûpsel earfolle fermelding lykwols opnommen.